<

Expatvrouw: luxe leven of een dagtaak?

Share

Ik ben geëmancipeerd, universitair opgeleid en ben alleen met een rugzak op reis geweest. Ik heb een managementfunctie gehad en weet me financieel onafhankelijk te houden. Van jongs af aan heb ik me verzet tegen het feit dat mannen mannenrollen en vrouwen vrouwenrollen hebben. En dus repareer ik de auto, timmer ik een tuinbank in elkaar en springt mijn man bij mij achter op de motor.

Toen ik 30 werd trouwde ik en kreeg ik kinderen met een man die net als ik de ambitie had om in het buitenland een bestaan op te bouwen. Toen hij een aanbieding kreeg om zijn carrière in het Midden Oosten voort te zetten, zegde ik mijn baan op. We zouden samen het avontuur aangaan. Ik werd hoogzwanger van de derde aangenomen als projectleider binnen een groot internationaal bedrijf.

Expatvrouw

Maar toen mijn man in Saoedi Arabie zat, werd ik expatvrouw met het daarbij behorende expatleven. Expatvrouw, een woord zonder inhoudelijke betekenis. Domme mooie vrouwtjes die aan de arm van hun succesvolle man over het toneel schrijden. De reacties van vrienden en vriendinnen logen er niet om. Zij zagen mij in gedachten bij luxe dinertjes aanschuiven, of met een glas sherry en een bordje olijven aan de rand van het zwembad zitten. Een mooie gebruinde huid in een gebloemd jurkje, met vers gelakte nageltjes in een elegant slippertje.

Minder goede vrienden en zelfs onbekenden zagen mij in een heel andere jurk. In een dik zwart gewaad met een hoofddoek om mijn hoofd, al dan niet gezichtsbedekkend. Met mijn blik naar beneden gericht, op twee meter achter mijn man. Maar eigenlijk toch vooral achter hoge kale muren of opgesloten in mijn huis.

Ok, expatvrouw…maar dan?

Lang heb ik zelf niet geweten wat ik deed, of wat ik zou moeten doen als expatvrouw. Ik was druk bezig om mijn nieuwe leven op de rit te krijgen. Om mijn draai te vinden in de wirwar van onbekende regels en omgangsvormen. Ik hield me bezig met clubjes waar ik me eigenlijk niet in thuis voelde, enkel om contacten te leggen en nieuwe vrienden te maken. Want vind die maar eens in een wereld als deze, tussen al die mensen van verschillende herkomst en met diverse interesses. Mensen die allemaal op doorreis zijn naar een volgende bestemming, of net als ik een bestaan proberen op te bouwen in een wereld die onbegrijpelijk voor hen is.
Gelukkig had ik vlot een leuke multiculturele vriendengroep bij wie ik me thuis voelde. Er zaten vrienden bij die ik in mijn thuisland zou uitkiezen. Maar ook mensen aan wie ik straal voorbij zou zijn gelopen als ik ze in Nederland was tegengekomen.

Met mijn nieuwe vrienden sport ik, maak ik wandelingen langs het strand en voer ik discussies over nieuwe ontwikkelingen of culturele verschillen. Maar bovenal bespreken we de tijdrovende bezigheid die wij hebben als expatvrouw: het kilometers vreten in de auto en de carpool mogelijkheden voor onze kinderen. Want kinderen kunnen hier niet zelfstandig over straat. Het verkeer is er niet op ingericht en de afstanden zijn te groot. Een autoritje naar school is ruim 10 kilometer, voor een uurtje dansles rijd ik 70 kilometer heen en weer. Inclusief de ritjes voor de dagelijkse beslommeringen en boodschappen rijd ik zo’n 120 kilometer per dag.

Een dagtaak

File op Sheikh Zayed Road in Dubai

Inmiddels begrijp ik dat voor buitenstaanders de betekenis van het woord expatvrouw inhoudsloos is. Maar mijn dagelijkse invulling als expatvrouw is dat allerminst. Het halen en brengen van de kinderen die over verschillende locaties zijn verspreid, de post halen of financiële zaken regelen is door de lange afstanden en het drukke verkeer een volledige dagbesteding in de auto. Het is een dagtaak, die grote verantwoordelijkheid eist wat betreft veiligheid en punctualiteit. Een taak voor meesters in planning en organisatie, met inzicht in het razende verkeer en de filetijden. Een onontkoombare dagtaak die als ik ervoor betaald zou krijgen, gewoon in de beroepskeuzelijst voor middelbare scholieren is opgenomen. Ik ben taxichauffeur!

Geef een reactie