<

Kraambezoek aan mijn Arabische vriendin (deel 1)

Share

Deel 1 van het verhaal over mijn kraambezoek aan mijn Arabische vriendin. Hoe vrouwen de bevalling in de kraamkamer vieren kun je hier lezen.

Kraambezoek aan mijn Arabische vriendin

Het is bijna 6 uur in de vrijdagochtend (hier de zondag) als mijn telefoon rinkelt. Op het beeldscherm lees ik de naam van Salsabyl, mijn lokale vriendin. “Habibti (lieverd), kom langs, mijn kleintje is geboren”. Haar woorden klinken vermoeid en traag. Op de achtergrond hoor ik stemmen van vrouwen. “Nu?” vraag ik slaperig. “Ja, nu!”. Haar stem klinkt zacht, maar overtuigend. Ze wil dat ik NU kom. En terwijl ik nog voorzichtig probeer uit te leggen dat het bij ons niet gebruikelijk is om direct na een geboorte op kraambezoek te komen, heeft ze al opgelegd. “Nog vijf minuutjes slapen”, denk ik. Maar voordat ik het kussen raak, komt er een sms-bericht binnen: “Tot zo dan, Xs”.

Ballonnen

kraambezoek aan mijn arabische vriendinMet een kraammand en zoals hier gebruikelijk, een tros glanzende ballonnen, loop ik het ziekenhuis binnen. Maar ik word tegengehouden door een Filipijnse baliemedewerkster met een dikke laag witmakende crème op haar wangen. Ik moet de mand inclusief inhoud achterlaten of de ballonnen die ik er zo zorgvuldig op heb bevestigd, afhalen. Verbaasd kijk ik haar aan. “Ballonnen zijn niet toegestaan”, antwoordt ze geïrriteerd.

Ik overweeg om de tros ballonnen los te knippen, maar de onsympathieke houding van de medewerkster roept een gevoel van kinderlijke baldadigheid bij mij op. Ik tover mijn mooiste glimlach op mijn gezicht en vraag haar om een schaar.  En dan knal ik de ballonnen één voor één kapot.

Bloemstukken

Als ik door de liftdeuren de lange gang instap, snuif ik de geur van de kraamafdeling op. Hier ruikt het niet naar weeë melkgeur of babybillendoekjes, maar naar verse bloemen van grote bloemstukken die naast de kamerdeuren zijn opgesteld. Sommigen zijn bijna twee meter hoog, versierd met strikken en pluche knuffels. Anderen hebben muziekdoosjes of glitters erin.

Aan het einde van de gang staat een bloemstuk dat speciaal mijn aandacht trekt. “Achter die deur is vast een zoon geboren”, mompel ik. Het is een boom van robijnrode rozen op spiraalgevormde takken. Het is prachtig opgemaakt en ondanks het witte licht van de TL-buizen straalt het een warme rode gloed uit. Tussen de takken lijkt iets geels te zitten dat trillend op en neer beweegt.

Met mijn prikactie bij de balie nog vers in het geheugen stap ik nieuwsgierig op het bloemstuk af. Zou het een kapot gestoken ballon zijn, die op de luchtstroom van de airconditioning probeert weg te vliegen?
Maar dan fladdert de gele decoratie plotseling in paniek omhoog. Als ik van schrik een stap achteruit zet, zie ik een klein geverfd vogeltje aan een touwtje dat uit zijn gevangenis probeert te ontsnappen.

 

Hoe vrouwen de bevalling in de kraamkamer vieren kun je lezen in deel 2 van dit verhaal.


Noot: Het kraambezoek aan mijn Arabische vriendin was ruim 10 jaar geleden. Inmiddels is de regelgeving ten aanzien van de berscherming van dieren aangescherpt.

Geef een reactie