<

Kraambezoek aan mijn Arabische vriendin (deel 2)

Share

Klik hier voor deel 1 van Kraambezoek aan mijn Arabische vriendin.

Net een film…

kraambezoek Arabische vriendinEen gezette gesluierde vrouw leidt me de kraamkamer binnen. De witte lakens op het ziekenhuisbed van Salsabyl steken scherp af bij de zwart geklede vrouwen die er omheen staan. De vrouwen groeten me hartelijk met meerdere kussen op beide wangen. Een enkeling geeft me een hand of knikt me vriendelijk vanaf een afstandje toe. Achterin de kamer zit een vrouw voorovergebogen op een kleedje. Ze gaat zo op in haar gebed dat ze me niet in de gaten heeft. ‘Hoeveel vrouwen zijn hier wel niet?’, vraag ik me af, ‘Twintig, vijfentwintig?’

Tal, habibti

Dan zie ik Salsabyl. Haar gezicht ziet asgrauw met donkere zwarte kringen onder haar ogen. Boven haar hangen twee infuuszakken en aan haar bed bungelt een zak met bloed. Ze nodigt me uit om bij haar te komen zitten. ‘Tal, habibti’ (Kom, lieverd), fluistert ze met vermoeide stem. Ik twijfel, omdat ik vind dat ze rust moet hebben. Maar ik lijk de enige. De vrouwen om haar heen kletsen aan een stuk door en slaan met hun handen op het matras om hun woorden kracht bij te zetten. Hun mobieltjes gaan continue af.

Schoenen

Als er plots op de deur wordt geklopt slaan de vrouwen gehaast hun abaja’s en hoofddoeken om. Sommigen verschuilen zich achter een gordijn dat het patiëntengedeelte afscheidt van de rest van de kamer. Dan is het even stil.
Even, want zodra een vrouw een grote stapel schoenendozen op Salsabyl’s voeteneinde zet, duiken de vrouwen er enthousiast bovenop. Er wordt gegiecheld en theatraal gelachen. Deksels vliegen in het rond en in een paar tellen is de vloer bezaaid met dunne stukken pakpapier en gescheurd karton. De inhoud, de nieuwste collectie schoenen, wordt door de dames rondgedeeld en gepast. Schoenen in alle soorten en maten, met hoge hakken en nog hogere hakken, met plateauzolen en glitters. Salsabyl’s laken wordt losgetrokken om twee oranje lakschoenen met stilettohakken aan haar voeten te schuiven. “Hollandi”, grapt ze me fluisterend toe.

Verdoofd

kraambezoek Arabische vriendinInmiddels zijn alle hoofddoeken weer af en paraderen de vrouwen met hun nieuwe aanwinst door de kamer. Alleen de biddende vrouw is nog niet van haar plaats gekomen. Ook ik heb nieuwe schoenen aan. Gelukkig hoef ik er niet op te lopen.
Ik ben op een stoel gezet waar een tenger meisje een grote make-up doos voor me uitstalt. Een ander meisje doet verwoede pogingen om mijn gladde dunne haren met haar haarklip op te steken. Als mijn gezicht wordt gestreeld door een grote poederkwast beginnen de vrouwen naast me in hun handen te klappen. Verdoofd door alle indrukken sluit ik mijn ogen en geef ik me over aan de visagiste. Het lijkt wel of ik in een film ben beland.

Had ik nog maar…

In de reflectie van de stalen deuren van de lift schrik ik van mijn eigen spiegelbeeld. Voor me staat een vrouw achter een dof gepoederde huid met bloedrode wangen en glitters. Haar blauwe ogen zwart omlijnd met paars-roze oogschaduw tot onder haar wenkbrauwen.
De Fillipijnse baliemedewerkster gniffelt als ze me het ziekenhuis uit ziet lopen. Had ik nu nog maar een paar ballonnen… (zie deel 1).