<

Spoorzoeken in de woestijn

Share
groenteboer arabisch

nieuwe etalage van de groenteman (by Me over ME)

Toen ik net in het Midden Oosten arriveerde kon ik nog geen groentewinkel van een ijzerhandel onderscheiden. Het voelde als spoorzoeken in de woestijn. Alles leek op elkaar. De meeste panden waren geverfd in gele, beige of zandkleurige tinten. Op verschillende plaatsen was de verf afgebladderd of bedekt met een dikke laag woestijnstof.  Voor mij hadden alle winkeltjes eenzelfde rommelige uitstraling. Tenminste, als ik door de etalageramen heen kon kijken. De meeste ruiten vormden grote spiegelende oppervlakten waarin ik slechts mijzelf in de auto voorbij zag rijden.

Sierlijke Arabische letters

Boven de ramen onder een afdakje hingen triplex platen of goedkope lichtbakken. Sierlijke Arabische letters waren nauwelijks meer leesbaar, doordat de zon de kleuren eruit had gebrand. Maar zelfs als ik het Arabische schrift had kunnen lezen had ik weinig meer geweten over het product van de winkel. De zaakjes heetten allemaal Umm Ali (moeder van Ali) of Abu Achmed (vader van Achmed). Het gebeurde dan ook regelmatig dat ik een verkeerde winkel binnenstapte, of dat ik mezelf toegang had verschaft tot de hal van een verscholen appartementencomplex.

Spoorzoeken in de woestijn

spoorzoeken in de woestijn

Voetstappen in het warme zand.

Het duurde weken, en in sommige gebieden van de stad zelfs maanden, om mijzelf wegwijs te maken. Het waren weken van weinig wijs en veel weg. Het aantal keren dat ik gefrustreerd rond heb gereden om een bepaalde winkel of bedrijf te vinden heeft heel veel banden versleten.
Gelukkig was het een troostende gedachte dat ook het winkelpersoneel zelf vaak niet eens wist waar het zich bevond. Dat bleek wel uit de aanwijzingen die ik kreeg. Een soort ezeltje-prik op een te  grote landkaart: ‘Onze locatie ligt achter het gebouw van de verzekeringsbank’. Vrij vertaald: ‘U kunt ons vinden in een straal van 2 kilometer rondom de bank, in een van de volgeparkeerde wijken, in een grijs en grauw pand dat er min of meer hetzelfde uitziet als alle anderen.’

Van kleine medina tot grote stad

In de afgelopen decennia is mijn woonplaats uitgegroeid van een kleine medina tot een grote stad. Er is duidelijke wegbewijzering die weer heeft geleid tot betere routebeschrijvingen. Er zijn immense wolkenkrabbers neergezet met grote zilver- of goudkleurige ramen, van bijzondere architectuur en met duidelijk zichtbare namen in grote Latijnse letters op de gevel. Deze gebouwen zijn uitermate geschikt als landmark, als richtingaanwijzer. De aanwijzing om te rijden van het glimmende gebouw met dat gat erin richting het nieuwe Saint Regis Hotel, om vervolgens rechtsaf te slaan bij het goudkleurige gebouw,  geeft al veel meer het idee dat je in de buurt komt.

Bedoeïenen

bult kameel

kamelenbult (by Me over ME)

Gelukkig hebben de meeste grote bedrijven nu ook een routebeschrijving op hun website, die ik door een vriendelijke dame in mijn auto voor laat lezen. Toch is ook zij wel eens het spoor bijster. Om dan mijn geduld niet te verliezen stel ik me voor hoe de bedoeïenen elkaar vroeger de weg wezen in hun zoektocht naar water in die enorme zandbak. Ik neem aan dat het zoiets ging: ‘Loop eerst met de zon mee,  sla vervolgens bij de glooiende zandduinen linksaf. Onder de Ghaf boom staat een kameel. Als je over zijn bult heen kijkt zie je de oase.’
Maar wat als de instructie zich had beperkt tot één enkele landmark: ‘Water? Ergens achter die grote palmboom.’

Als ik tegenwoordig de weg kwijt ben in deze prachtige grote woestijnstad kan ik niets anders dan respect hebben voor de bedoeïenen die hier vroeger wisten te overleven.

Geef een reactie