<

Traditionele maaltijd in de woestijn

Share

desert dune car

In Saoedi Arabië was tot een aantal jaren geleden de zaterdag de eerste werkdag van de week. Het weekeinde begon op donderdagmiddag. Regelmatig trokken mijn Saoedi collega’s dan met elkaar de woestijn in. Ik mocht als enige “niet-Saoedi” met ze mee om een traditionele maaltijd in de woestijn te delen.

Traditionele maaltijd in de woestijn

De banden zijn zacht en we glijden in volle vaart over de duinen, op een manier zoals alleen lokalen dat kunnen. In de achterbak van onze grote pick-up rammelen de manden met picknickspullen zachtjes tegen elkaar. Vandaag gaan we een traditionele maaltijd in de woestijn delen. Een maaltijd van rijst met schaap of geit, door de mannen in een grote pan op het kampvuur bereid.

Leven in de woestijn

traditionele maaltijd in de woestijn

Tegenover me pulkt een oude gerespecteerde Saoedi aan wat hout om het kampvuur aan te steken. Naast hem staat een mand met traditionele koffie- en theepotten, gedeukt en aangetast door de hitte van smeulende kolen. Met zachte stem vertelt hij over het zware leven dat zijn volk in de woestijn heeft geleid. Het is een indrukkendwekkend verhaal over zijn voorouders die onder erbarmelijke omstandigheden leefden. Door zijn geanimeerde manier van vertellen hang ik aan zijn lippen. Mijn respect voor het oude woestijnvolk en de bedoeïenenstammen die nog steeds voedsel en water in deze barre natuur weten te vinden, stijgt met de minuut.

Mix van aromatische geuren

Er hangt een broederlijke sfeer. Er wordt gelachen, naar elkaar geluisterd en er worden nog meer verhalen verteld. Ondertussen gaat een schaaltje met smeulend hout van hand tot hand. Het is Oud (spreek uit A-oed), hout van Agarbomen dat een aangename geur verspreid van balsamico, vanille, amber en muskaat. Afhankelijk van de kwaliteit kan de prijs van Oud oplopen tot wel $100.000 per kilo. De mannen wuiven de aromatische rook onder hun kleding, als parfum en vanwege de medicinale werking.

Met een lange stok wordt een grote pot Arabische koffie uit het vuur gehaald en in kleine kopjes geschonken. De kwaliteit wordt eindeloos geprezen en tot in de kleinste details besproken. Er wordt voorzichtig aan genipt en instemmend geknikt. Elk leeg kopje wordt meteen weer bijgevuld, waarna het ritueel zich weer herhaalt. Er worden dadels rondgedeeld en ook daar wordt over verteld en geoordeeld. Over de religieuze betekenis van de dadel, de verschillende soorten en het belang van de vrucht voor de gezondheid.

Maar dan…

dates palm

Ondertussen smelten de geuren van de verse traditionele koffie, de dadels en het aroma van de Oud samen tot een aangename zoete lucht.  Mijn maag rammelt, maar ik zie nog niemand aanstalten maken om het eten te bereiden. Langzaam dommel ik weg door de zangerige klanken van de Arabische gesprekken van deze mensen bij wie ik me thuis voel.

Dan wordt de serene plotseling rust ruw verbroken door een luid hoorbaar gebrom van motoren. Twee grote autokoplampen stralen hun licht over ons kampvuur heen. In de verte zie ik twee mannen uit een auto springen, kleden op de grond leggen en glimmende schalen met rijst, schaap, humus en platte broden neerzetten. Ze vertrekken net zo snel als ze gekomen zijn. Verbaasd kijk ik mijn buurman aan. Is dit nou de traditionele maaltijd in de woestijn waar ik naar had uitgekeken? “Ach”, zegt hij lachend en schouderophalend, “gemak dient de mens”.

Geef een reactie