<

Vakantie in Nederland: hopeloos verdwaald in eigen land

Share

Jongens, zomervakantie! Wat gaan we doen? De reacties liegen er niet om.
Jippie!
Buh!
Echt?!
Vakantie in Nederland? Ik niet!
 

Vakantie vieren in Nederland heeft iets dubbels. Aan de ene kant willen we zo graag onze vrienden en familie zien –Echt, we missen jullie het hele jaar door en op de gekste momenten! – en rollen daarom van de ene in de andere afspraak. Reuze gezellig! Maar op vakantie in Nederland is vooral verwarrend. Want terwijl Nederland mijn thuisland is, hoe komt het dan dat ik er hopeloos verdwaal? Vakantie in Nederland voelt als backpacken naar een bekende bestemming waarvan de routeplanner niet meer beschikbaar is.

Gevaar op de weg

Het hele jaar door rijd ik met een hoog adrenaline-gehalte door het chaotische verkeer. Achteruitrijden op de snelweg, kinderen die uit het open dak van de auto hangen, wagens op twee wielen, kamelen op de weg naar school. Het lijkt hier soms de normaalste zaak van de wereld. Bijna dagelijks verlang ik naar Nederland waar ik de weg kan delen met mensen die meer kunnen dan alleen het gaspedaal indrukken. Medeweggebruikers die dezelfde verkeersregels hanteren en niet denken dat het wegennet een grote spelcomputer is. Maar in werkelijkheid schrik ik me rot als voetgangers plotseling het zebrapad oversteken en fietsers bij het rechtsafslaan voor me langs schieten. Ineens ben ik zelf het gevaar op de weg.

Een knorrende maag

Dag in dag uit ren ik van hot naar her op de energie uit een in het zand gebraden geit, Arabisch brood met humus en een schaal biryani. En van alles dat we boven een kampvuur kunnen bereiden. Als ik ‘s avonds uitgeput aan tafel schuif verlang ik naar Hollandse boerenkool met worst in een kuiltje met jus. Naar een zak Vlaamse frieten met een flinke klodder mayonaise en stroopwafels waarbij je je vingers moet aflikken. En naar iets dat we hier niet kunnen krijgen….varken.

Maar in Nederland krijg ik frisse zomerse salades en creatieve hapjes van het type vetarm voorgeschoteld. Bij mooi weer (lees 24 graden Celcius) worden de kolen in de BBQ gegooid. Bibberend van de kou stapel ik zoveel mogelijk op mijn bord om caloriën binnen te halen. Totdat er een soort oncontroleerbare drang naarboven komt. Bijna knorrend begin ik te wroeten tussen de geroosterde groenten en het paddenstoelen-tartaartje. Waar is die karbonade?!

De diva

Ik heb een full-time hulp die bij me inwoont, me met de kinderen helpt en het huis schoon houdt. Dat is luxe, dat besef ik me heel goed. Maar de waarheid is ook dat ik geen buurvrouw heb die even de kinderen voor me opvangt of in een huis woon in een omgeving die ongedierte vrij is. Een dag niet dweilen en ik heb een woonkamer vol ongewenste vrienden.

Toch zou ik liever zelf mijn boontjes doppen, spullen op de juiste plek terugleggen en nooit meer roze overhemden in de  kast willen vinden. Daarom pak ik zo af en toe de bezem. Even maar, want anders raakt mijn hulp in paniek. Met haar salaris onderhoudt ze een gezin van 9 personen in de Filipijnen.
Gelukkig kan ik in Nederland wel zelf de was opvouwen, een potje koken of de vaatwasser inruimen. Tenminste, dat denk ík. Mijn familie en vrienden denken daar anders over. Zodra ik aankom word ik met een hapje en een drankje in een stoel in de hoek gezet. Afwassen? Nee hoor! Dat kan jij helemaal niet meer!

 

 

 

 

Geef een reactie