<

Heimwee naar Nederland – ik gooi de handschoen in de ring

Share

‘Pas op, het is glad!’, roep ik tegen de kinderen als ze van de marmeren trap naar de auto lopen. Zo’n trap ziet er mooi uit, maar is levensgevaarlijk. Zeker in deze tijd van het jaar, hartje zomer. Het is vroeg in de avond en alles is nat. Het hout van de tuinmeubelen is bijna donkergrijs gekleurd, het asfalt op de weg vertoont grote kringen van vocht en op de ramen ligt een dikke laag condens. Het heeft niet geregend. Het zonnetje heeft de hele dag hoog boven aan de hemel gestaan. Maar de luchtvochtigheid is ruim 90%.

Heimwee naar Nederland

Plotseling word ik overvallen door een gevoel van heimwee. Door de invallende duisternis, de vochtige lucht, de plasjes water op de tegels en de druppels op de planten lijkt het alsof ik op een regenachtige zondagmiddag in Nederland sta. Wat zou ik nu graag een frisse regenbui over me heen krijgen. Even de kou van de noorderwind over mijn wangen voelen en teugen ijle lucht naar binnen zuigen. Vanavond wil ik met de familie rond het haardvuur warme chocolademelk drinken. Knus en gezellig bij elkaar zitten en een spelletje spelen achter gesloten gordijnen die de warmte binnenhouden.

heimwee naar nederland condens op tafel

Als er een koude bries over mijn rug glijdt, ontwaak ik uit mijn gedachten en zie ik dat de voordeur open staat. ‘Vergeet je niet om de deur dicht te doen?’, roep ik tegen mijn jongste, terwijl ze over de natte vloer naar buiten glijdt. De airconditioning draait overuren om de temperatuur in huis nog enigzins draaglijk te laten zijn. Maar eigenlijk heeft alleen het electriciteitsbedrijf er voordeel van. Tegen de verzengende hitte van buiten is geen koelsysteem bestand.

[zie ook: Help! De electriciteit wordt afgesloten]

Op de voorruit van de auto rollen druppeltjes vocht naar beneden. Het is net alsof het gemiezerd heeft. Ik tik tegen de knop van de ruitenwissers die twee keer op en neer slaan. Een mengsel van zout, zand en straatvuil trekt grote strepen over het raam. Op de achterruit wordt een matte halve cirkel getrokken. Ik tik de wissers nog eens aan, maar het zicht wordt er alleen maar slechter van. Er zit nu zelfs een spoor van zwart rubber over het glas. Ik blijf sproeien, wissen, sproeien, wissen…Verdorie..

Gooi die handschoen maar in de ring

‘Wacht even!’, roept mijn zoon terwijl hij uit de auto richting huis rent. Hij glibbert naar binnen en komt even later terug met de witte platte schijf van de broodbakmachine en iets wat op een keukendoek lijkt. Met grote halen trekt hij het vuil van de ramen. Blij dat ik weer zicht heb, steek ik beide duimen naar hem op. Trots en bezweet zwaait hij naar me terug met de inmiddels zwart geworden bakschijf die hij vasthoudt in een…

‘Een ovenhandschoen?’ vraag ik hem als hij de auto instapt. ‘Ja!’, antwoordt hij enthousiast. ‘Dat doet opa. Dan krijg je geen koude handen.’ Ik kijk naar de  vieze natte want en proest in lachen uit. De heimwee naar Nederland is in een klap verdwenen en ik neem alle hitte voor lief. Want alles, maar dan ook alles, is beter dan koude handen.

 

1 reactie

  1. Jeannine schreef:

    Wat een leuk verhaal

Deze ruimte kun je gebruiken om een reactie achter te laten. Alvast bedankt!