<

Met autootjes spelen in de woestijn: zand valt als regen over ons heen

Share

De goudgele duinen van de woestijn lachen me uitdagend toe en ik kan hun uitnodiging niet weerstaan om erop te klimmen. Met blote voeten loop ik door het warme zachte zand dat een masserende druk op mijn zolen uitoefent. Bruinrode zandkorrels vluchten tussen mijn tenen omhoog, maar strelen dan liefdevol mijn wreven als ze zich naar beneden laten vallen. Bij elke stap voel ik het mulle zand veranderen in een stevige structuur waarin ik niet meer wegzak. Alleen de geribbelde toplaag breekt onder de druk van mijn voeten.

Met autootjes spelen in de woestijn: zand valt als regen over ons heen

Glijden over de duinen

Eenmaal op de kam van de duin kijk ik uit over glooiende zandheuvels die als een laken van zand de aarde bedekken. In de verte loopt een karavaan kamelen met hun kalveren. Ik laat me langzaam van de heuvel afzakken als de kinderen aan komen rennen met sandboards en een slee. We glijden over de duinen, rennen er weer op en vallen er weer af. Inmiddels zijn mijn ogen en oren bedekt met een laag zand en kriebelen de zandkorrels als luizen in mijn haar.

Met autootjes spelen in de woestijn

Rondom me hoor ik de terreinwagens van onze kampeergroep over het zand brommen. Stoere volwassen mannen en vrouwen die nog met autootjes spelen. De ervaren rijders glijden soepel over de duinen heen, met een constant bromgeluid van de motor. Maar er klinken ook wat onervaren rijders. Broem – Broehoem – Broehoehoem- Broem.

En dan is het stil. Doodstil. De beste chauffeur heeft zijn auto tot op zijn buik in het zand gereden, op een niet noemenswaardig heuveltje. Lachend staan we om hem heen. ‘Hoe heb je dat nou voor elkaar gekregen?’ en ‘Zelfs met de fiets had ik die hoop zand nog kunnen nemen’.

Graven

Met autootjes spelen in de woestijn: zand valt als regen over ons heen

Met onze schep in de aanslag beginnen we de lagen zand rondom de banden en aan de onderzijde weg te graven. De met zandstof doordrenkte lucht vloeit door onze longen. Maar we geven niet op. Het begint al te schemeren. Voordat je het in de gaten hebt, is het licht uit. Alsof iemand op een knopje drukt.

Wanhopig sjorren en trekken we aan de wagen. Met een flinke duw zou die toch naar voren moeten rollen. In een laatste redpoging duwt de chauffeur op het gas. De wielen tollen in het rond, waardoor hopen zand als een regenbui over ons heen vallen. Het schiet achter mijn trui, waarna het zijn weg terug zoekt via mijn rug en mijn billen. Dan rolt de auto langzaam de heuvel af.

Zand

’s Avonds neem ik een lange verkoelende douche en denk ik vol genoegen aan de avontuurlijke dag. Wat houd ik toch van die woestijn! En haar prachtig gekleurde zand… Maar vooral als dat zand door het putje van de douche weer terugvloeit naar waar het vandaan kwam.


Meer informatie

Zelf ervaren hoe het is om in de Rub Al Khali woestijn te lopen? Kijk dan hier! Ook kun je er lezen over haar ontstaan, de prachtige duinformaties en de flora en fauna. En niet onbelangrijk, over de gevaren van het zand!

Deze ruimte kun je gebruiken om een reactie achter te laten. Alvast bedankt!