<

Villa in de woestijn: Op Barok

Share

Toen we hier aankwamen was de huizenmarkt zo krap dat we moesten uitwijken naar een villa in de woestijn. Twee makelaars, een vrolijke Syriër en zijn Indische compagnon, namen ons mee voor een bezichtiging.

Parel in de woestijn

villa trap dubaiDe grote witte villa schitterde als een parel in de golven van gele zandduinen. Het was volgens de traditionele architectuur gebouwd, slechts een verdieping hoog met een windtoren op het dak. Eromheen lag een flinke lap grond met een tennisbaan en palmbomen. Een hoge witte muur die bescherming bood tegen inkijk en de altijd maar oprukkende woestijn, omringde het perceel.

Het huis was oud, maar straalde aan de buitenzijde een sfeer uit van luxe en weelde. Aan de voorkant van het pand gaf een statige trap begeleid door een leuning van sierlijk gebogen koperwerk, toegang tot een groot bordes. Twee rijkversierde houten deuren dienden als entree. Langs de zijgevel vielen de takken van een oude bougainville als een waterval van bloemen naar beneden. 

Pracht noch praal

Eenmaal binnen verloor het huis alle pracht en praal. Grote crèmekleurige tegels van Italiaans marmer lagen verstopt onder een dikke laag zand en stof. Ze waren schots en scheef gelegd, afgewerkt met een donkerbruine voeg, waardoor het geheel op niets anders meer leek dan een slecht onderhouden betonnen garagevloer. De verf op de muren was afgebladderd, en het houtwerk hing schots en scheef.

villa kraanVia een halletje met gewelfd plafond kwam je in de keuken, of beter, in een ruimte die ooit als keuken had moeten dienen. Aan de muur hing een lang aluminium blad dat door de kakkerlakken als schaatsbaan werd gebruikt. Het geperste hout van de keukenkastjes eronder was door het vocht opgezwollen en gebarsten. Als er niet zoveel plakkaten vet op hadden gezeten waren ze uit elkaar gevallen van ellende.
Een druppende kraan hing, bijna snikkend om zijn lot, eenzaam in een hoekje.

Mijn man en ik keken elkaar aan. Zouden we dit wel doen? Maar we hadden geen keus. We moesten toch ergens wonen!Waren die hoge bogen met grote openslaande deuren die de vier woonkamers met elkaar verbonden niet prachtig? De kinderen zouden door het huis kunnen fietsen en skateboarden, of zelfs een potje voetballen met vrienden. En de cirkelende marmeren trap  naar de windtoren was toch een plaatje? Met een paar rood fluwelen gordijnen eromheen gedrapeerd zou het een showbizz ruimte kunnen zijn.

Op Barok

Bovendien waren de badkamers uniek. Net als in bijna alle Arabische villa’s had elke slaapkamer zijn eigen natte ruimte. Maar deze waren ontworpen in een bijzondere barokke stijl. De wandtegels waren roze, babyblauw, bordeauxrood, zwart of mintgroen en hadden een gouden glans. Op de vloer lag zwart graniet met diamanten spikkeltjes erin. De toiletpot en bidet hadden wel wat weg van een Rococo zigeunerbeeldje, terwijl sommige wasbakken de vorm hadden van een opengevouwen lelie met kranen als zwanenhalzen. Twee goudkleurige lantaarntjes aan de zijkanten van de spiegel dienden als verlichting.
De grootste badkamer had bovendien een in klavervorm gegoten bad dat groot genoeg was om zwemles in te geven.

Strijdlustig als Napoleon en zijn leger, gingen mijn man en ik het vuil en het ongedierte in de woning te lijf. We probeerden de grote ruimtes zo aantrekkelijk mogelijk in te richten met onze spulletjes. Een lastige klus, want onze huisraad die aanvankelijk niet eens in een 40 voet container paste, verdween in de grote kamers. Desondanks voelden we ons koning te rijk in ons paleisje. We aten in de eetkamer, werkten in de studeerkamer, zetten tenten op in de speelkamer en jogden rondjes in de sportkamer.
Maar we deden niets op de WC. Want die hadden we niet. Wij deden het “op Barok”.

Deze ruimte kun je gebruiken om een reactie achter te laten. Alvast bedankt!